B.B. King, blues gitarının en tanınan isimlerinden biri olarak “Lucille” adını verdiği Gibson ES-355/ES-335 gövdeli yarı akustik elektro gitarıyla özdeşleşti. Kariyeri boyunca aynı ismi taşıyan pek çok enstrüman kullandı.
King’in çalım tarzı, hızlı nota dizilerinden çok, tek notaların üzerinde uyguladığı belirgin parmak vibratosu ve ifadeli bükmelerle (bending) tanınır. Bu yaklaşım, “az nota, çok duygu” felsefesinin en bilinen örneklerinden biri olarak kabul edilir.
1969’da yayımlanan “The Thrill Is Gone” parçası, King’in bu minimal ama etkili tarzını geniş kitlelere tanıtan en önemli kayıtlarından biri oldu ve blues’un ana akım dinleyiciye ulaşmasına katkı sağladı.
King, kariyeri boyunca yılda ortalama 200’den fazla konser vererek, blues müziğini canlı performans yoluyla geniş kitlelere ulaştıran en üretken sahne sanatçılarından biri oldu.
1968’de Fillmore West’te rock dinleyicisi önünde verdiği performans, blues’un rock kitlesine ulaşmasında önemli bir dönüm noktası olarak kabul edilir.
King’in yaklaşımı, elektro gitar derslerinde özellikle vibrato ve bending çalışan öğrenciler için değerli bir referans noktasıdır; az nota ile güçlü ifade kurma pratiği, tekniğin ötesinde müzikal olgunluk kazandırır.